Zelfzorg zonder grens is zelfverraad

Ik trap 'm er maar meteen in. Punt.

Ik deed álles aan zelfzorg. Wandelen. Rust nemen. Tijd voor mezelf. En ondertussen merkte ik dat ik leeg liep.

Ik nam een dag vrij en was 's avonds alweer aan het denken wat ik morgen nog moest doen. Ik ging naar de sauna om te ontspannen, maar vooral in de hoop dat ik het daarna weer even zou volhouden.

Dat noemde ik goed voor mezelf zorgen. Maar eerlijk? Ik zorgde helemaal niet goed voor mezelf. Ik hield mezelf op de been.

De signalen die ik wel voelde, maar negeerde

Mijn lijf gaf allang signalen. Slecht slapen. Spanning. Altijd het gevoel dat ik aan stond. Ik voelde het wel, dat wel. Maar ik deed er niets mee.

Waarom? Omdat stoppen voelde als falen. Omdat ik loyaal wilde zijn naar mijn werk. Omdat minder hard werken geen optie was. Omdat ik mezelf ergens had geleerd dat ik pas mocht rusten als alles af was.

En daar zit de pijn.

Als zelfzorg zelf een taak wordt

Zelfzorg werd uiteindelijk nog een taak. Nog iets dat ik goed moest doen. Nog iets waar ik mezelf op kon afrekenen als het me weer niet lukte.

Dat is geen zorg. Dat is jezelf in stand houden terwijl je eigenlijk zou moeten stoppen.

Veel vrouwen die ik spreek herkennen dit precies. Ze plannen rust in alsof het een opdracht is en checken hem af zodra hij gedaan is. Daarna gaan ze gewoon door, op dezelfde manier als ervoor. De rust verandert niets aan het patroon eronder. Het is een pleister op een wond die elke dag opnieuw opengaat.

Wanneer zelfzorg pas echt werkt

Zelfzorg werkt pas als je bereid bent iets juist niet meer te doen. Niet alles afmaken. Niet iedereen tevreden houden. Niet steeds uitleggen waarom.

En ja, dat voelt ongemakkelijk. Schuldig zelfs.

Maar dát is het moment waarop je jezelf serieus neemt. Niet het moment waarop je een extra wandeling inplant. Het moment waarop je iets laat liggen, terwijl je weet dat iemand daar misschien niet blij mee is.

Zolang je rust gebruikt om daarna weer over je grens te gaan, ben je niet goed voor jezelf aan het zorgen. Dan ben je jezelf aan het verraden, met een mooi randje eromheen.

De vraag die er echt toe doet

Dus nee, de vraag is niet: wat kan ik nog meer doen aan zelfzorg?

De vraag is: wat blijf ik doen terwijl ik allang weet dat het me sloopt?

Dat is geen vraag die je in één avond beantwoordt. Maar het is wel de vraag waar de verandering begint. Niet bij meer rust. Bij minder doorgaan.