Waarom je blijft doen wat je doet (ook als het niet meer klopt)

Je blijft doen wat je doet, niet omdat je het zo leuk vindt, maar omdat het veilig voelt.

Je weet wat er van je verwacht wordt.
Je weet wat je kunt.
Je weet hoe je dit volhoudt.

Ook als het eigenlijk energie kost.

Herkenbare momenten

Je zegt ja op een vraag, terwijl je ergens voelt dat je eigenlijk nee wilt zeggen.
Maar je denkt: het is maar even.

Je blijft nog wat langer op je werk, ook al merk je dat je concentratie weg is.
Morgen wordt het vast rustiger.

Je spreekt af terwijl je eigenlijk moe bent, maar afzeggen voelt lastig.
Dus je gaat toch.

Je vangt het weer op.
Je past je aan.
Je regelt het wel.

Niet omdat je niet voelt dat het te veel is, maar omdat doorgaan eenvoudiger lijkt dan stoppen.

Veilig voelt vertrouwd

Dit zijn geen grote beslissingen.
Geen drama.

Het zijn kleine momenten waarop je denkt: dit kan ik nog wel.

En dat klopt ook.
Je kúnt het.

Maar ondertussen schuif je jezelf steeds een stukje op.

Veranderen vraagt iets wat ongemakkelijk is

Iets anders doen vraagt dat je even niets doet.
Dat je een pauze laat vallen.
Dat je niet meteen reageert.

En dat voelt onwennig.

Niet omdat het verkeerd is, maar omdat je het niet gewend bent.

Doorgaan heeft je lang geholpen.
Het hield je overeind.
Het zorgde dat je functioneerde.

Dat patroon is ooit logisch geworden

Misschien was aanpassen nodig.
Misschien werd er veel van je verwacht.
Misschien leerde je al vroeg: niet zeuren, gewoon doorgaan.

Dat was geen fout.
Dat was slim.

Maar wat toen werkte, kan nu langzaam tegen je gaan werken.

Je merkt het vaak pas achteraf

Niet tijdens het gesprek.
Niet op het moment dat je ja zegt.

Maar later.

Als je thuis bent.
Als je hoofd vol zit.
Als je merkt dat je leegloopt.

Dan denk je: dit had ik eigenlijk anders gewild.

Dat is geen falen.
Dat is informatie.

Misschien is dit de echte vraag

Niet: hoe houd ik dit nog vol?
Maar: waarom kies ik hier steeds weer voor?

En: wat levert het me op… en wat kost het me?

Daar begint verandering.
Niet met grote stappen.
Maar met eerlijk kijken.