Je zegt ja. En dan fluit je innerlijke criticus je terug

Je zegt ja tegen iets.

Niet omdat het moet, niet omdat iemand het van je vraagt. Uit jezelf. Je hebt er zin in, je ziet het al voor je, je hebt geen enkele reden nodig om het uit te leggen.

Dat moment is echt. Dat ben jij.

En een paar uur later zijn je schouders gespannen. Je merkt het pas als je achter het stuur zit of onder de douche staat. En dan komt de zin: waarom doe ik dit eigenlijk nu.

Niet als vraag. Als terugroepen.

Het klinkt niet als tegenwerking

Er wordt niet gezegd dat het een slecht idee is. Er wordt gezegd dat het misschien niet handig is nu. Dat er eerst nog andere dingen zijn. Dat je er beter even over kunt nadenken.

Allemaal redelijk. En je gaat er ook echt over nadenken, want zo klinkt het niet als tegenwerking maar als verstand.

Een week later heb je nog niks gedaan. En dan word je boos op jezelf.

Zo gaat het bij vrouwen die bij mij komen vaak al een tijd. Ze komen niet binnen met een verhaal over een innerlijke criticus. Ze komen omdat hun lijf gespannen is, omdat ze niet lekker in hun vel zitten, omdat ze moe zijn. Dat het daar vandaan komt, weten ze op dat moment nog niet.

Waarom je hem niet hoort

Een kritische stem klinkt precies als jou. Zelfde toon, zelfde nuchterheid. Er is geen ander stemgeluid en geen ander accent. Daarom hoor je hem niet als apart. Je denkt dat je jezelf goed kent.

En hij bedoelt het niet slecht. Hij fluit je terug omdat hij je wil beschermen. Ergens is een keer geleerd dat naar voren stappen niet veilig was, en die les is blijven staan. Alleen kan hij niet zien dat je inmiddels iemand anders bent geworden.

Dat is ook waarom liever zijn voor jezelf hem niet weghaalt. Je neemt een avond vrij, je zegt een keer nee, je gaat in bad. Prima allemaal. Maar zolang je niet doorhebt dat er een kritische stem spreekt, wordt zachter zijn voor jezelf gewoon de volgende opdracht. Iets wat er nog bij moet.

Waar je hem wel aan herkent

Als hij spreekt: spanning in je lijf en rondjes in je hoofd. Wel doen, niet doen, misschien later. Dat rondje komt nergens uit, want hij zoekt geen antwoord. Hij zoekt veiligheid, en stilzitten is het veiligst.

Als jij het bent: geen rondjes. Vertrouwen. Zin. Spannend mag, maar het gaat ergens naartoe.

Wat je deze week kunt doen

Neem één ding waar je al een tijd over nadenkt zonder besluit.

Schrijf op wat je erover denkt. Alles, ook de verstandige bezwaren.

Zet er achter: spanning of zin.

Meer niet. Je gaat wel iets zien wat er altijd al was.